Muratu, un paese di petre, d'acqua è di storia in core di u Nebbiuu
À pochi chilometri da Rapale, Muratu palesa una Corsica autentica, trà carrughji antichi, tradizioni paisane è grandi capituli di a storia di l'isula. Un invitu à rallentà è à scopre cù un altru sguardu un patrimoniu chì traversa i seculi.

Muratu, un paese chì hà tante storie da cuntà
Ci sò paesi ch'omu traversa senza piantassi, è d'altri chì invitanu à firmassi.
Appullatu à circa 500 metri d'altitudine, à mezu à e culline verdi di u Nebbiu, Muratu face parte di sti ultimi.
Quì, e case antiche, i passaghji à volta, i tetti di teghje è i muri di petra formanu un paisaghju furmatu da generazione in generazione.
Ma daretu à sta tranquillità apparente si piatta una storia stupente. Muratu fù dinù un locu impurtante di a Corsica di Pasquale Paoli.
Per scopre tutte ste ricchezze, basta à pigliassi u tempu di girandulà pè u paese.
I carrughji di Muratu, a memoria di e petre
In i carrughji stretti, ogni ditagliu pare cuntà un'epica.
Una volta trà duie case, una scala di petra, una facciata marcata da u tempu, una vechja porta…
L'architettura di Muratu testimunieghja d'una manera di custruisce adattata à u terrenu, à i materiali dispunibuli è à i bisogni di a vita paisana.
A petra di u Nebbiu è i tetti tradiziunali di teghje cuntribuiscenu à l'identità particulare di u paese.
Alluntanendusi da e strade principale, si scopre un patrimoniu più discretu, quellu di a vita d'ogni ghjornu.

I forni è i lavatoghji, quandu u paese campava à u ritimu di e stagioni
Nanzu à l'arrivu di e comodità muderne, i forni à pane è i lavatoghji avianu una piazza essenziale in a vita di l'abitanti.
In Muratu, i forni eranu numerosi. Certi appartinianu à e famiglie, altri eranu spartuti trà parechji abitanti.
U pane, alimentu fundamentale di a vita cutidiana, marcava u ritimu di e ghjurnate è di e stagioni.
I lavatoghji, invece, rammentanu un altru tempu, quandu ci vulia à piglià l'acqua, à purtalla o à adupralla direttamente à a surgente.
Sti lochi contanu dinù i gesti d'ogni ghjornu, u travagliu, i scontri è e cunversazione.
Ancu oghje, e so vasche di petra è e so vechje strutture di legnu ci invitanu à imaginà a vita d'una volta.

U ponte genuvese, nant'à i cammini di l'acqua
Un pocu più luntanu, a scuperta cuntinueghja à cantu à l'acqua.
Cù u so arcu di petra chì passa sopra à u fiume, u vechju ponte di Muratu s'integra in armunia in un paisaghju verde.
Rammenta l'impurtanza di i vechji cammini è di i passaghji chì, una volta, ligavanu i diversi lochi abitati di u territoriu.
U rimore dolce di l'acqua, e petre antiche è l'ombra di l'arburi creanu quì un'ambienza guasi fora di u tempu.
Hè dinù un altru modu di scopre u Nebbiu, attraversu u so patrimoniu rurale è i so paisaghji naturali.

Muratu è Pasquale Paoli, quandu u paese battia muneta
Hè senza dubbitu unu di i capituli i più stupenti di a storia di Muratu.
À u XVIIIu seculu, sottu à l'autorità di Pasquale Paoli, a Corsica principia à batte a so propria muneta.
A scelta di Muratu per accoglie un attellu munetariu ùn fù micca fatta à casu. A so pusizione geografica è i so ligami cù parechji vicini di Paoli ne facianu un locu strategicu.
U 26 di ferraghju di u 1763, l'attellu munetariu di Muratu principia a so attività.
Frà e munete prudutte si trovanu i famosi 4 soldi, chì certi portanu a data di u 1762.
Nant'à una faccia si vede a Testa Mora in un scudu incurunatu; nant'à l'altra, u valore di a muneta è a so data.
Al di là di a so funzione ecunomica, ste munete incarnavanu un'ambizione pulitica : affirmà a suvranità di a Corsica.
Girandulendu oghje per Muratu, hè affascinante d'imaginà chì stu paese tranquillu fussi statu, un tempu, à u core d'una avventura storica cusì impurtante.

San Michele, u ghjuvellu rumanicu di u Nebbiu
Hè impussibule di parlà di Muratu senza mintuvà u so munimentu u più emblematicu : a ghjesgia San Michele.
Custruita à u XIIu seculu, versu u 1140, sta piccula ghjesgia rumanica si distingue subitu per e so facciate di petre verdi è bianche.
A petra verde vene da a zona di u Bevincu, mentre chì u calcariu chjaru vene da a regione di San Fiurenzu.
L'alternanza irregulare di ste petre dà à l'edifiziu un'aspettu eccezziunale, caratteristicu di l'influenza rumanica pisana.
Ma San Michele ùn si distingue micca solu per i so culori.
Fighjendu bè e so facciate, si scoprenu capitelli, mudiglioni zuccati è numerosi ditagli chì testimunieghjanu di u sapè fà di i maestri custruittori medievali.
Una legenda conta ancu chì a ghjesgia saria stata custruita in una sola notte da l'anghjuli.
Classificata munimentu storicu dapoi u 1875, San Michele ferma unu di i tesori architetturali i più rimarchevuli di u Nebbiu.

Pigliassi u tempu di scopre un'altra Corsica
Muratu ùn hè micca solu un paese da visità. Hè un locu da girandulà pianu pianu, da fighjulà è da stà à sente.
I so carrughji, i so forni, i so lavatoghji, u so vechju ponte è a so ghjesgia contanu parechji seculi di storia.
Una storia fatta di gesti simplici, di tradizioni, di credenze è di grandi aspirazioni cullettive.
Hè propiu sta Corsica chì ci piace à fà scopre da u Domaine San Martinu, in Rapale.
Una Corsica chì si palesa à u giru d'un camminu, daretu à una vechja porta o in a luce chì illumina una facciata di petra.
È s'è vo pigliassite u tempu di scopre Muratu durante u vostru prossimu sughjornu in Nebbiu ?
Da u Domaine San Martinu, in Rapale, partite à a scuperta di Muratu è di i paesi di u Nebbiu. Un invitu à scopre a Corsica autentica, a so storia, i so paisaghji è e so tradizione.



Comments